Wednesday, March 15, 2006

શબ્દો છે મારાં શ્વાસ અને કાવ્ય પ્રાણ છે

શબ્દો છે મારાં શ્વાસ અને કાવ્ય પ્રાણ છે,
ચારેતરફ આ લોહીમાં અક્ષરની આણ છે.

સિદ્ધાર્થમાંથી હર ક્ષણે ગૌતમ બનું છું હું,
લોહીનું શબ્દે-શબ્દે કલમમાં પ્રયાણ છે.

ઇંદ્રિયના આ ઢોરને કાબૂમાં કરશો કેમ?
દરવાજા છોને બંધ હો, ખુલ્લી ગમાણ છે.

અણઆવડતનું બહાનું હવે કેમ કાઢશો?
ઊભા છો જ્યાં આ પાણી તો ઢીંચણસમાણ છે.

બોલે જો હોઠ જૂઠું, સીધું આંખમાં જુઓ,
વર્ષો જૂનો ઇલાજ છે પણ રામબાણ છે.

બે-ચાર શ્વાસ સુધીની તકલીફ છે બધી,
આગળ પછી આ રસ્તામાં સીધું ચઢાણ છે.


ડૉ. વિવેક મનહર ટેલર

3 Comments:

At 3/20/2006 04:57:00 AM, Anonymous Pankaj said...

સિદ્ધાર્થમાંથી હર ક્ષણે ગૌતમ બનું છું હું,
લોહીનું શબ્દે-શબ્દે કલમમાં પ્રયાણ છે.

kavi kavita ma lohi nichave tyaare j saari rachana thaay chhe. Siddharth na mahabhinishkraman ne sundar rite saankali lidho chhe.

 
At 3/21/2006 08:46:00 AM, Anonymous ધવલ said...

બે-ચાર શ્વાસ સુધીની તકલીફ છે બધી,
આગળ પછી આ રસ્તામાં સીધું ચઢાણ છે.

I like this one !

 
At 4/29/2006 02:36:00 PM, Blogger Suresh said...

ધવલભાઇની જેમ મને પણ એ બે કડીઓ ઘણી ગમી. જીવનના stress ને આ રીતે જોવાની રીત સૌએ અપનાવવા જેવી છે.
'પછી' ના સ્થાને 'ભલે' મુકીએ તો વધારે સારો ભાવ પ્રગટે છે.
આખા બ્લોગને આ નામ આપીને તમે સૌ કાવ્ય રસિકોને સુંદર પ્રેરણા આપી છે.
હવે ખબર પડી કે કવિતા કેમ આટલી બધી મને ગમે છે.

 

Post a Comment

<< Home